บทที่ 10

ฉันต้องการจะพบเขา

ชะเอมนอนหงายอยู่บนเตียงผ่าตัดหมอเอายาชาเข้าไปใกล้ๆเธอเอาหัวเข็มไปจิ้มที่ข้อมือของเธอแล้วแทงเข้าไปทีละนิดๆ

สติของเธอเริ่มเลือนลางและจางหายไป......

ธาวิน นายจะเกิดอะไรขึ้นไม่ได้นะ

ก่อนที่จะสลบไปในใจของชะเอมคิดแบบนี้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรและเสียอะไรไปเธอก็ไม่สามารถ

บทที่ 11

ตัดลิ้นของเธอทิ้ง

ธาวินไม่ได้ใส่เสื้อผู้ป่วยแต่ใส่ชุดธรรมดาที่สบายๆ นั่งอ่านเอกสารอยู่บนโซฟาและคนที่นอนอยู่บนเตียงนั้นก็คือแชมเปญ

ชะเอมยืนอยู่นอกประตูแล้วจ้องมองไปทางธาวิน สมองของเธอรับรู้อะไรไม่ได้เลยทำได้แค่พูดแต่คำนี้ซ้ำๆ

“ธาวิน......”

ธาวินเงยหน้าขึ้นตาซ้ายของเขายังแดงๆอยู่พอม

บทที่ 12

ตายแล้วก็แล้วไป

“อย่า……” ชะเอมต่อต้านสุดชีวิต แล้วคุกเข้าลงที่ข้างๆเท้าของธาวิน ร้องไห้ขอร้อง “ธาวิน นายเข้าใจฉันผิดแล้ว……”

“ออกไป!” ธาวินเตะเธออกไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความน่ารังเกียจและความรำคาญ

“ชะเอม จากนี้ไป อย่าให้ฉันไดยินเสียงคำพูดของเธออีก! ได้ยินแล้วก็อยากอวก!”

“ธาวิน……