บทที่ 9 ฉันเก่งในการรับใช้คนมากกว่า

แม้ว่าเฉิงซื่อจะด่าอย่างหยาบคาย แต่หลี่ซิ่วหลานก็ไม่กล้าเข้าห้อง พอได้กลิ่นนั้น โดยเฉพาะเมื่อนึกว่าต้องทำความสะอาดให้เฉิงซื่อ เธอก็อยากอาเจียน

หลินสุ่ยเซิงมาที่หน้าประตู ได้กลิ่นจางๆ จากในห้อง เขาก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

เห็นหลี่ซิ่วหลานอาเจียนจนหน้าซีด เขาตบหลังเธอเบา

บทที่ 10 เขาก็เป็นเด็กคนหนึ่ง

อู่ฟูพยักหน้า

"แม่วางใจได้ แล้วผมจะดูแลน้องชายน้องสาวให้ดี"

จ้าวอวี้เจินส่งหน่อไม้ให้ป้าที่ขายไข่ข้างๆ หนึ่งหน่อ

"ป้า ฉันจะไปซื้อของให้เด็กๆ กินประทังท้อง รบกวนช่วยดูร้านหน่อยนะคะ"

ป้าเห็นผู้หญิงคนเดียวพาเด็กสามคนมาขายของในตลาดก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จึงรับปากทันที

"อ๋อ ไม

บทที่ 11 การหยิบของโดยไม่ถามก็คือการขโมย

หลินจือเซี่ยอุ้มหน่อไผ่สองหน่อไปที่ร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่งไม่ไกล

"ลุง พวกคุณต้องการหน่อไผ่ไหมคะ? พวกเราขุดมาใหม่ๆ เพิ่งโผล่ยอด สดและอ่อนมาก ยังเหลืออยู่บ้าง ถ้าต้องการเราขายราคาถูกให้ค่ะ"

ชายวัยกลางคนคนนั้นตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เห็นเด็กสาวผอมเหมือนลิง ดูน่าส