บทที่ 86 - กดดันจนแทบหายใจไม่ออก

กำปั้นของจ้าวอวี้เจินสำหรับหลินจี้หมิงแล้ว เหมือนการจั๊กจี้เท่านั้น

เขาสูดหายใจลึก จ้องมองนางนิ่ง สายตานั้นราวกับจะกลืนกินคนทั้งคน จ้าวอวี้เจินถูกเขามองจนรู้สึกเขินอาย จึงหาข้ออ้างเดินเข้าครัวไปต้มน้ำ

หลินจือเซี่ยเห็นว่าม่านไม้ไผ่ชุดที่สองยังไม่มา อยู่บ้านก็ทำอะไร

บทที่ 87 - อย่าเข้าใกล้เกินไปจะดีกว่า

ตอนนี้ม่านไม้ไผ่ชุดที่สองมาถึงบ้านแล้ว จือเซี่ยจึงไม่ต้องไปที่ตลาดอีก นางเริ่มยุ่งอยู่ที่บ้าน

ใช้เวลาสี่ห้าวันทำกระดาษฟางชุดแรกออกมา อีกไม่ถึงครึ่งเดือน หลังจากซื้อโอ่งมา ฟางข้าวชุดที่สองที่แช่ไว้ก็จะเริ่มทำได้

ก่อนหน้านี้นางคำนวณคร่าวๆ ว่าขายราคาหกสิบเหรียญต

บทที่ 88 - เกี๊ยวดอกหลิว

จือเซี่ยที่กำลังคิดว่าจะจัดร้านอย่างไรก็รู้สึกตัว

"ได้ ข้าขอตัวกลับก่อน"

พูดจบก็หันหลังเดิน

เฉินปู้ฟานเห็นนางเดินไปไกล จึงนึกขึ้นได้ว่าตนรับกระดาษมาแล้วลืมจ่ายเงิน

คิดจะวิ่งตามไปให้ แต่นึกขึ้นได้ว่าต่อไปคงได้เจอกันอีกมาก จ่ายเมื่อไหร่ก็ได้ จึงปิดประตูรั้ว หันมามองลานบ้านท