บทที่ 84: ข้าเป็นภัยพิบัติร้ายแรงอะไรหรือ?

พอได้ยินว่าต้องจ่ายค่าแผง หลินชุนซิ่งก็เลิกล้มความคิดทันที

ทุนแผงเล็ก ๆ นี้ยังไม่ได้คืนเลย ถ้าขยายพื้นที่ เดี๋ยวแม่รู้เข้าไม่รู้จะด่ายังไง

เจ้ายิ้มพูด "ตอนนี้แค่ถามดู ยังไม่ได้ปรึกษากับพี่รองกับแม่เลย ถ้าวันหน้าพวกเราต้องการวางโต๊ะ ค่อยมาจ่ายค่าแผงกับนาย"

บทที่ 85: อย่าทำตัวเสียให้เด็กเห็น

มื้อเย็นกินเต้าหู้ผัดต้นหอม หมูผัดเห็ดหูหนูผัดซ้ำ และซุปเต้าหู้อ่อนใส่โกจิ

เต้าหู้อ่อนที่เปรี้ยวเมื่อนำมาต้มซ้ำ รสเปรี้ยวก็หายไป ใส่โกจิ ต้นหอม เกลือและซอสปรุงรส ดื่มแล้วรู้สึกสดชื่น

หลังกินข้าว ทุกคนแยกย้าย จือเซี่ยจึงบอกรายได้วันนี้กับจ้าวอวี้เจิน

"แม่คะ แผงเร

บทที่ 86 - กดดันจนแทบหายใจไม่ออก

กำปั้นของจ้าวอวี้เจินสำหรับหลินจี้หมิงแล้ว เหมือนการจั๊กจี้เท่านั้น

เขาสูดหายใจลึก จ้องมองนางนิ่ง สายตานั้นราวกับจะกลืนกินคนทั้งคน จ้าวอวี้เจินถูกเขามองจนรู้สึกเขินอาย จึงหาข้ออ้างเดินเข้าครัวไปต้มน้ำ

หลินจือเซี่ยเห็นว่าม่านไม้ไผ่ชุดที่สองยังไม่มา อยู่บ้านก็ทำอะไร