บทที่ 77 - ปล่อยเธออยู่ในตัวอำเภอคนเดียวไม่ได้

จือเซี่ยคิดสักครู่ รู้สึกว่าควรเขียนป้ายประกาศขายสินค้าใหม่แขวนไว้ที่แผงด้วย

จึงให้อู่ฟูจุดคบไฟ เตรียมพู่กันหมึกเสร็จแล้ว พอจับพู่กันขึ้นมาถึงพบว่าตัวเองไม่รู้ว่าจะเขียนตัวอักษร "เหล็ก" แบบจีนโบราณอย่างไร

อู่ฟูเดิมอยากดูว่าน้องสาวฝึกเขียนอักษรได้ดีแ

บทที่ 78: ให้พี่ชายคนโตส่งอาหารมาให้หน่อย

หลินจือเซี่ยตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจว่าพ่อแม่จะหวานชื่นกันแค่ไหน เธอนึกขึ้นได้ถึงเรื่องหนึ่ง

ร้านขายอาหารของที่บ้านเปิดมาจนถึงตอนนี้ ยังไม่มีชื่อร้านเลย ก่อนหน้านี้คิดว่าเป็นแค่แผงขายอาหารว่างธรรมดา ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย แต่ถึงจะเป็นแค่แผงขายอาหารที่เปิดอ

บทที่ 79 เถียงไม่ชนะก็ขุดเรื่องเก่า

หลินซี่เฟิ่งมองหลินจือเซี่ยอย่างรำคาญ "ของแพงขนาดนั้น ใครจะกล้ากิน? ขายไม่หมดก็ต้องเก็บไว้ขายวันพรุ่งนี้สิ"

ตอนนี้เธอยิ่งมองหลินจือเซี่ยยิ่งรู้สึกรำคาญ

ถ้ารู้อย่างนี้ ตอนที่ผลักเธอลงคูน้ำ น่าจะกดหัวให้กินน้ำอีกสักหน่อย จะได้สำลักตายไปเลย

ชาวบ้านนิยมความประหยัด