บทที่ 605 คำขอสุดท้ายก่อนตาย

เซียวเหอเข้าลาน โค้งคำนับทั้งสอง

"พ่อตา แม่ยายครับ"

หลินจี้หมิงก้าวไปตบไหล่เขา

"มาแล้วก็ดี เข้ามานั่งสิ"

อู๋ฟู่เกาหัว ตอนนี้เขาก็เป็นพี่ใหญ่ของน้องเขยแล้ว ทำไมทักทายแต่พ่อแม่ มองข้ามเขาไป?

เหอซิ่วเหมยเห็นสีหน้าเขา ดูเหมือนเดาความคิดในใจเขาได้ อดยกมือปิดปากหัวเราะไม่

บทที่ 606 ไม่มีความคิดอะไรแต่ยังจะแต่งงานกับข้า?

เมื่อเซียวเหอเห็นภาพวาดนั้น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

บนโต๊ะเขียนหนังสือยังมีกระดาษที่หลินจือเซี่ยใช้ฝึกคัดอักษรวางอยู่ เซียวเหอหยิบขึ้นมาพลิกดู สีหน้าของเขาก็ยิ่งดำมืดลง

เขาแค่นเสียงฮึ

"นี่เจ้าเขียนอะไรยุ่งเหยิงไปหมด?"

หลินจื

บทที่ 607 ทำดีที่สุดแล้ว

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ แม้ชีวิตของเฉิงซื่อจะยังต้องทนทุกข์ทรมาน แต่ลูกๆ ไม่มีใครอยู่ข้างกาย ทำให้วันเวลาช่างน่าเบื่อเหลือเกิน

คนที่ดูแลเจ้า เพราะนึกถึงว่าเจ้าเป็นแม่ของหลินจี้หมิง แรกๆ ก็ยังสุภาพกับเจ้า แต่หลังจากที่เจ้าสร้างเรื่องวุ่นวายไม่หยุด พวกเขาก็ไม่พูดดีด้วยแม้แต่คำเ