บทที่ 601 ถึงฤกษ์มงคลแล้ว

หลังจากเซียวเหอพาหลินจือเซี่ยขึ้นเกี้ยวแล้ว เขาก็ขึ้นขี่ม้าตัวสูงของตน เนื่องจากสองจวนอยู่ติดกันมาก เขาจึงนำขบวนแห่เจ้าสาวเวียนรอบถนนสายหลักของเมืองเจียงหลิงหนึ่งรอบก่อนกลับจวน

ท่ามกลางเสียงประทัดและเสียงฆ้องกลอง เซียวเหอพาหลินจือเซี่ยลงจากเกี้ยว จูงปลายผ้าแดงอีกด้าน นำเ

บทที่ 602 ดื่มแค่นิดเดียว

เซียวเหอนำหลินจือเซี่ยมายืนหน้าแท่นบูชา

บนแท่นว่างเปล่า มีเพียงป้ายวิญญาณสองป้ายตั้งอย่างเป็นระเบียบ

ไผ่จวินก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว ยืนข้างทั้งสอง

"คำนับฟ้าดิน"

เซียวเหอนำหลินจือเซี่ยหันหลัง โค้งคำนับไปทางประตูห้องพิธี

"คำนับบรรพบุรุษ"

เซียวเหอนำหลินจือเซี่ยหันกลับ โค้งคำนับต

บทที่ 603 ตอนนี้ข้าเป็นของเจ้าแล้ว

ม่านแดงถูกปล่อยลง

หลินจือเซี่ยกระซิบข้างหูเซียวเหอ

"ข้าได้ยินว่าครั้งแรกจะเจ็บบ้าง เจ้าเบาๆ หน่อยนะ"

เซียวเหอลูบใบหน้าหลินจือเซี่ยเบาๆ ความรักในดวงตาไม่ปิดบัง เสียงแหบพร่าเล็กน้อย

"ได้"

แสงเทียนกระพริบในอากาศ ทอดเงาพร่าเลือนและนุ่มนวล ทาบทับบนผ้าแดงเป็นภาพงดงาม