บทที่ 556 งานเลี้ยงต้อนรับ (1)

เจียงเหรินกุ้ยนำคนมายืนรอต้อนรับที่ประตูเมือง แต่คนในรถม้าไม่ได้ลงมา เพียงแค่เลิกม่านมองไปทางฝูงชนแวบหนึ่ง แล้วก็ให้รถม้าเคลื่อนเข้าเมืองไป

แม้เสิ่นฝูอันจะเข้าสู่ตำแหน่งหานหลิน แต่ยศก็ยังต่ำกว่าเจียงเหรินกุ้ย เขาลงจากม้า คำนับเจียงเหรินกุ้ย แล้วจูงม้าเดินเข้าเมือง

บทที่ 557 งานเลี้ยงต้อนรับ (2)

เมื่อครู่ตอนที่เหลียวซื่อดึงจื่อเซี่ยไปมอบกำไล เจ้าหนูจ้าวอวี้เจินก็ได้พินิจพิจารณาชิวเหิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น ตัวจริงดูดีกว่าในภาพวาดเสียอีก บุคลิกดูสง่าผ่าเผย หน้าตาก็หล่อเหลา ดูดีทีเดียว

เหลียวซื่อมองไปทางจื่อเซี่ยและชิวเหิงอีกครั้ง จากนั้นก็ก

บทที่ 558 งานเลี้ยงต้อนรับ (3)

เสิ่นฝูอันมองแผ่นหลังของจื่อเซี่ยที่เดินไปหาเสี้ยวเหอ มือใต้แขนเสื้อกำแน่น แต่ใบหน้ากลับไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

เขารู้มาตลอดว่าจื่อเซี่ยมองเขาเป็นเพียงพี่ชาย เมื่อครั้งที่นางครบสิบห้าปี เขาส่งปิ่นให้ ก็เพื่อให้ตัวเองเห็นชัดในจุดนี้ ผลออกมาตรงตามที่คาด

จำได้ว่าตอนนางยังเล็