บทที่ 546 - ยังไม่สู้เป็นเสิ่นฝูอัน

หลินจือเซี่ยมองไปทางจ้าวอวี้เจิน

"แม่ดูสิ ผิงอันไม่ได้โง่นะ ถึงเขาจะหลับ แต่สิ่งที่อาจารย์สอนเขาก็จำได้หมด ผลลัพธ์ก็เป็นอย่างที่เราต้องการ อย่าไปจับผิดที่กระบวนการเลย เราต้องจับใหญ่ปล่อยเล็ก ถ้าผิงอันไม่ฉลาด ต่อให้แม่ให้ค่าตอบแทนอาจารย์สูเท่าไหร่ เขาก็คงไม่อยู่

บทที่ 547 - เขาเป็นใครกันแน่?

จ้าวอวี้เจินเห็นสีหน้าของจือเซี่ยผิดปกติ จึงวางสมุดบัญชีในมือลง

"เป็นอะไรไป? การดูตัวไม่ราบรื่นหรือ?"

"ตอนแรกก็ราบรื่นดี" จือเซี่ยเดินจากประตูจวนมานั่งในห้องโถง พูดอย่างโมโห "ตอนแรกข้ากับคุณชายตวนคุยกันได้ดี คิดจะไปเที่ยวถนนที่เพิ่งเปิดตลาดแถวนั้น แต่จู่ๆ ก็มีคนบ้าโผ

บทที่ 548 - บ้านข้างๆ มีความเคลื่อนไหว

"พี่สาว"

หลังจากเลิกเรียนในตอนเช้า ผิงอันวิ่งมาที่เรือนของจือเซี่ย

จือเซี่ยยิ้ม รีบหยิบแตงจากจานผลไม้ข้างๆ ยื่นไปให้เขา แต่เหมือนนึกอะไรได้ ตอนที่มือของผิงอันกำลังจะแตะแตง นางก็ดึงมือกลับ

"ไปล้างมือก่อนแล้วค่อยมากินแตง"

ผิงอันได้ยินแล้ว รีบวิ่งไปที่กำแพงลา