บทที่ 504 ปลอบคนที่ทำให้โกรธเอง

จ้าวอวี้เจินมองไปทางเขา นึกถึงเพื่อนของเขาที่อยู่ในลาน จึงลดเสียงลง "เด็กไม่เข้าใจ เจ้าสามารถอธิบายเหตุผลให้เขาฟังดีๆ ได้ ดูท่าทางดุร้ายของเจ้าเมื่อครู่สิ แม้แต่ยมบาลยังต้องยอมแพ้ ผิงอันเพิ่งสองขวบกว่า เขาจะไม่กลัวได้อย่างไร?"

หลินจี้หมิงลูบหน้าตัวเอง คิดว่าตัวเองน

บทที่ 505 อย่ารังเกียจกันเลย

หลังล้างหน้าแปรงฟันกลับเข้าห้อง ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว

จือเซี่ยจุดตะเกียงน้ำมัน ตั้งใจจะใช้เวลาที่ยังเร็วอยู่อ่านนิยายเล่นๆ หยิบกล่องไม้ใส่หนังสือ หยิบนิยายหลายเล่มขึ้นเตียง

นางนอนคว่ำบนเตียง พลิกนิยายทีละเล่ม เห็นนิยายสามสี่เล่มที่เฉินปู้ฝานเอามาให้ตอนนางป่วย มุมปากยกข

บทที่ 506 - กักตัวหลินสี่เฟิ่งไว้ในโรงฟืน

ฉ่ายหยุนย่อมไม่คัดค้าน

"ได้ค่ะ ร้านให้ข้าดูแลเถอะ คุณวางใจได้"

เมื่อครู่เจ้าก็ได้ยินในห้องว่าลุงกำลังจะไปรับตำแหน่งที่เมืองหลวง ไม่ว่าจะเป็นตระกูลฝางหรือตระกูลซุน คงไม่กล้ามาแตะต้องร้านเสื้อผ้าอีก

แบบนี้การดูแลร้านก็จะง่ายขึ้นมาก

หลี่ซื่อยืนข้างๆ มองทั้งส