บทที่ 50 มิตรภาพเปราะบางดั่งเรือน้อย

จ้าวซงเฉวียนรู้สึกแปลกใจ

"จะหาช่างสานไม้ไผ่ทำไม?"

"แม่ให้หนูมาหาช่างทำม่านไม้ไผ่สักสองสามอัน เผื่อจะได้ใช้ที่บ้าน" จือเซี่ยอธิบายอย่างง่ายๆ "ลุงไม่ต้องห่วง วันนี้หนูเอาเงินมาด้วย"

คำพูดนี้ ตั้งใจจะบอกป้าสะใภ้เป็นหลัก การพูดต่อหน้าทุกคนเพื่อให้เรื่องโปร่งใส จะ

บทที่ 51 เรื่องไม่ธรรมดา

"เขาไปตัดไม้ไผ่ที่สวนหลังบ้าน"

จูซื่อวางเสื้อผ้าที่กำลังซ่อมแซมลงข้างๆ ลุกขึ้นเปิดประตูรั้ว ให้จ้าวซงเฉวียนพาเด็กสาวสองคนเข้ามา

"วันนี้มีเจ้าของโรงเตี๊ยมจากในเมืองส่งคนมาสั่งโคมไฟไม้ไผ่หลายอัน กำลังเตรียมไม้ไผ่อยู่พอดี มาหาเจ้าบ้านมีธุระอะไรหรือ?"

จ้าวซงเฉวียนอ้าปากจะพูด

บทที่ 52 ไม่มีการเปรียบเทียบก็ไม่มีความเจ็บปวด

จือเซี่ยงุนงง

"เรื่องอะไร?"

ไล่หนีลากเธอเดินต่อไป "ตามข้ามาแล้วจะรู้ เร็วเข้า เดี๋ยวจะไม่ได้เห็นแล้ว"

จือเซี่ยมองไปข้างหลัง "ซื่อไห่ ไปเล่นกับกู่หวาที่บ้านข้างๆ ก่อนนะ เดี๋ยวพี่กลับมา"

ซื่อไห่พยักหน้า หันตัวไปบ้านป้ากุ้ยข้างๆ

ไล่หนีพาจือเซี่ยมาที