บทที่ 5 เลี้ยงลูกไม่เจ็บปวด

จ้าวอวี้เจินหัวเราะเยาะในใจ

ถ้าเป็นเจ้าของร่างเดิม คงเชื่อคำลวงของพวกเขาจริงๆ ได้ผ้าเก่าๆ มาผืนหนึ่ง ก็จะซาบซึ้งกลับไปทำงานรับใช้พวกเขาต่อ

เธอไม่โง่ขนาดนั้น ตอนนี้ยังไม่ได้อะไร ยิ่งไม่ต้องหวังอนาคต

โดยเฉพาะเมื่อเฉิงซื่อตาย ตระกูลหลินไม่ต้องการเธอแล้ว แม่ลูกพวกเธออาจถูกไ

บทที่ 6 เกลียดที่เจ้ามี รังแกยามเจ้าไร้

"ที่นี่มีผักเซียงชุนด้วย!" จือเซี่ยตะโกนไปทางป่าไผ่ด้วยความตื่นเต้น "พี่ อย่าขุดหน่อไม้แล้ว รีบมาที่นี่เร็ว"

ต้นผักเซียงชุนค่อนข้างสูงสำหรับเธอที่อายุสิบขวบ เก็บไม่ถึง ต้องให้พี่ชายมาช่วย

ของพวกนี้ขายได้ราคาดีกว่าหน่อไม้มาก

ชาติก่อน ผักเซียงชุนคลุกไก่ ผักเ

บทที่ 7 คิดว่าเธอเป็นคนโง่ที่สุดในโลก

ถังข้าวอยู่ในห้องเฉิงซื่อ เพื่อให้ครอบครัวสี่คนได้อิ่มท้อง จ้าวอวี้เจินยังคงทำอาหารให้ทุกคนในบ้านตอนเย็น

แต่ครั้งนี้ เธอไม่ได้กินร่วมโต๊ะกับสายรองและน้องสาวสามีเหมือนแต่ก่อน หลังทำเสร็จ ก็ตักส่วนที่ครอบครัวตัวเองจะกินไปที่ห้องก่อน

ขนมเหมี่ยนสี่ชิ้น ข้าวต้มสี่