บทที่ 48 ทำไมไม่สอนวิชาให้น้าล่ะ?

จ้าวอวี้เจินเห็นเขาจากไป มองไปที่จือเซี่ย

"วันนี้ลินชุนซิ่งมาทำอะไรที่บ้านบ้าง?"

จือเซี่ยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังคร่าวๆ แล้วเห็นจ้าวอวี้เจินถอนหายใจ

ก็เพราะบ้านไม่มีผู้ชายคอยป้องกัน พวกนี้ถึงกล้ารังแกแม่ลูกพวกเธอ

ลินจือเซี่ยก็รู้เรื่องนี้ดี จึงเข้าไปใกล้ๆ พูด

บทที่ 49 แม้จะมองทะลุตัวตนของเธอ เธอก็ยังคงเป็นหลินจือเซี่ย

จ้าวอวี้เจินมองดูลูกสาวที่กำลังคิดเพ้อฝัน

"ที่บ้านลุงของเจ้าไม่ได้มีแค่ลุงคนเดียว ยังมีป้าสะใภ้ด้วย การค้าของเราเพิ่งเริ่มต้น ถึงจะชวนพวกเขามาทำด้วยก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้พวกเราเองก็เพิ่งเริ่มต้น พวกเขาก็ไม่รู้เรื่องการค้า เจ้าจะรู้ได้อย่าง

บทที่ 50 มิตรภาพเปราะบางดั่งเรือน้อย

จ้าวซงเฉวียนรู้สึกแปลกใจ

"จะหาช่างสานไม้ไผ่ทำไม?"

"แม่ให้หนูมาหาช่างทำม่านไม้ไผ่สักสองสามอัน เผื่อจะได้ใช้ที่บ้าน" จือเซี่ยอธิบายอย่างง่ายๆ "ลุงไม่ต้องห่วง วันนี้หนูเอาเงินมาด้วย"

คำพูดนี้ ตั้งใจจะบอกป้าสะใภ้เป็นหลัก การพูดต่อหน้าทุกคนเพื่อให้เรื่องโปร่งใส จะ