บทที่ 43 เจ้ามีชีวิตอยู่ก็ไม่มีค่าอะไร

จ้าวอวี้เจินซื้อแป้งขาวหนึ่งร้อยจิน คิดว่าข้าวกล้องที่บ้านเดิมช่วยเหลือมาใกล้จะหมด จึงซื้อข้าวกล้องอีกยี่สิบจิน รวมค่าใช้จ่าย 980 เหรียญ

พอจ่ายไป เงินในมือเหลือไม่ถึง 500 เหรียญ

เสื้อผ้าขาดและรองเท้าเก่าของทุกคนในครอบครัวต้องใส่ต่อไปอีกสักพักกว่าจะมีเงินเปลี่

บทที่ 44 งานบ้านที่ยุ่งยาก

ข้าวผัดที่ใช้ข้าวสุกใหม่ผัด จะหอมนุ่มกว่าข้าวที่เหลือค้าง บวกกับจือเซี่ยไม่ตระหนี่น้ำมัน ซื่อไห่ที่หลงกลิ่นหอมถึงกับเลียชามจนสะอาด

เขาวางชามลงด้วยสีหน้าพึงพอใจ เลียริมฝีปากอย่างไม่อิ่มใจ

"ข้าวผัดที่พี่สาวทำอร่อยจริงๆ"

เมื่อวานตอนแม่กับพี่ชายพี่สาวคุยกัน เรื่องอื่นเขาไม่

บทที่ 45 ความอดตายเป็นเรื่องเล็ก การเสียศักดิ์ศรีเป็นเรื่องใหญ่

เฉิงซื่อเดินวนอยู่ในลานบ้านมาครึ่งชั่วยามแล้ว เมื่อรู้สึกว่าขาไม่มีแรง เธอจึงโบกมือ

"พอแล้วๆ แค่นี้ก่อน รีบพยุงข้าไปนั่งพักหน่อย"

"ได้ค่ะ"

หลินชุนซิ่งรีบพยุงเธอไปนั่งที่เก้าอี้

เฉิงซื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าจากอกเสื้อมาซับเหงื่อที่หน้าผา