บทที่ 349 เสื้อผ้าลอกเลียนแบบ

หลินจือเซี่ยคอยสังเกตสีหน้าของเหออวี้เหมยตลอด อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ ดูเหมือนเธอจะไม่มีความฝันเกี่ยวกับการแต่งงานเลย ไม่เหมือนคนที่มีคนที่ชอบ

ถ้าเป็นแบบนั้น ก็จัดการง่าย

คุยกับทั้งสองคนอีกสักพัก คาดว่าร้านที่ถนนใหม่น่าจะทยอยเปิดแล้ว จึงนัดกับจ้าวเสี่ยวหลานและเหออวี้เหมย

บทที่ 350 พูดให้ชัดเจน

เหออวี้เหมยยิ้มมองหญิงสาวที่ถาม

"ร้านหลินจี้ที่ท่าเรือมีขาย คุณหนูว่างๆ ลองไปเดินดูได้ ของกินที่ร้านเขามีเอกลักษณ์ ราคาก็สมเหตุสมผล ชั้นสองมีห้องที่ชมวิวทะเลสาบและเรือได้ด้วยนะคะ"

ผู้หญิงที่กินข้าวนอกบ้านยังเป็นส่วนน้อย หญิงสาวตรงหน้ากิริยาเรียบร้อย ข้างๆ ยังมีสาวใช้ตาม น่าจ

บทที่ 351 พ่อไม่ได้ว่างเหมือนที่เห็นจากภายนอก

ร้านค้ามักจะวุ่นวายในช่วงเช้ามากกว่าช่วงบ่าย ตอนนี้มีโจวต้าเหอและจางเสี่ยวซื่อมาช่วย แม้จะขาดคนไปหนึ่งคนในช่วงบ่าย ก็ยังรับมือได้

อีกอย่าง การที่ลูกสาวจะไปเมืองคนเดียว หลินจี้หมิงก็ไม่วางใจ กลัวว่าจะมีคนไม่รู้จักประสาไปรังแกเธอ

"ได้ ตอนบ่ายพ่อจะไปกับ