บทที่ 348 หาสาวสองขาไม่ได้หรือไง

เมื่อเห็นร่างไกลๆ นั้น หลินจือเซี่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"คุณหนูเถาหรือ?"

พอดีไม่รู้จะนำเรื่องพี่ใหญ่มาพูดอย่างไร เถาเสี่ยวเอี้ยนมาได้เหมาะเวลาจริงๆ

เถาเสี่ยวเอี้ยนเห็นสายตาของหลินจือเซี่ย รู้สึกกระอักกระอ่วนจึงก้มหน้าลง เดิมเธอแค่รู้สึกว่าคานหาบผักกาดขาวและหัวผั

บทที่ 349 เสื้อผ้าลอกเลียนแบบ

หลินจือเซี่ยคอยสังเกตสีหน้าของเหออวี้เหมยตลอด อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ ดูเหมือนเธอจะไม่มีความฝันเกี่ยวกับการแต่งงานเลย ไม่เหมือนคนที่มีคนที่ชอบ

ถ้าเป็นแบบนั้น ก็จัดการง่าย

คุยกับทั้งสองคนอีกสักพัก คาดว่าร้านที่ถนนใหม่น่าจะทยอยเปิดแล้ว จึงนัดกับจ้าวเสี่ยวหลานและเหออวี้เหมย

บทที่ 350 พูดให้ชัดเจน

เหออวี้เหมยยิ้มมองหญิงสาวที่ถาม

"ร้านหลินจี้ที่ท่าเรือมีขาย คุณหนูว่างๆ ลองไปเดินดูได้ ของกินที่ร้านเขามีเอกลักษณ์ ราคาก็สมเหตุสมผล ชั้นสองมีห้องที่ชมวิวทะเลสาบและเรือได้ด้วยนะคะ"

ผู้หญิงที่กินข้าวนอกบ้านยังเป็นส่วนน้อย หญิงสาวตรงหน้ากิริยาเรียบร้อย ข้างๆ ยังมีสาวใช้ตาม น่าจ