บทที่ 342 - ทองคำย่อมส่องประกาย

หลินจือเซี่ยมองคนที่พูด

"ป้าพูดแบบนี้เกรงใจเกินไปแล้ว เป็นคนรุ่นหลัง ส่งซาลาเปาให้ผู้ใหญ่ลองชิมจะเป็นไรไป? เราเป็นเพื่อนบ้านกัน ก็ต้องช่วยเหลือกันไม่ใช่หรือ?"

พอพูดจบ สตรีที่นั่งอยู่ต่างพากันชื่นชม

"ญาติฝ่ายพ่อของเจ้ายังบอกว่าบ้านพวกเจ้าไม่สนใจญาติพี่น้อง ไม่ดูบ้

บทที่ 343 - มอบกิจการเต้าหู้ให้

จ้าวซงเสียงหัวเราะฮ่าๆ

"จือเซี่ยพูดถูก พวกเราต่อไปต้องดีขึ้นเรื่อยๆ"

จ้าวอวี้เจินพูดข้างๆ "เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ พี่ใหญ่พี่รองเอาปลาสองตัวกับซาลาเปาสักสี่สิบห้าสิบลูกกลับไป พ่อแม่คงไม่ได้กินปลามานานแล้ว"

จ้าวซงเฉวียนมองเธอ

"เจ้าให้พวกเราเอาของไปให้พ่อแม่บ่อยๆ ทั้งของ

บทที่ 344 - ไม่อาจเอาเปรียบลูกสาว

จ้าวซงเฉวียน: "พ่อยังไม่รู้จักนิสัยน้องเขยหรือ? เรื่องในบ้านขอเพียงอวี้เจินเห็นด้วย เขาไม่เคยพูดคำว่าไม่สักครึ่งคำ แน่นอนว่าไม่มีทางคัดค้าน"

จ้าวเฉิงจงขมวดคิ้วครุ่นคิด

ตอนนี้ญาติทางบ้านเดิมพวกเขามีฐานะไม่เท่าบ้านลูกสาวและลูกเขย แต่ก็ไม่ควรต่างกันมากเกินไป ไม่งั้น