บทที่ 340 คนไปได้ แต่รากบัวต้องอยู่

เสิ่นป๋อเหลียงเป็นลูกชายคนที่สองของเสิ่นจี้จือ เมื่อก่อนตอนที่ซางซานต้องการคนดูแล ผู้ใหญ่บ้านก็แนะนำลูกชายของตนไปหนึ่งคน ทำงานมาจนถึงตอนนี้

สองวันนี้ผู้ชายจากโรงเลี้ยงไหมไปขุดรากบัวที่สระเขาลึกกันหมด ผู้หญิงรับผิดชอบบดแป้ง เสิ่นป๋อเหลียงก็อยู่ที่สระเขาลึกแน่นอน

บทที่ 341 - ชาวบ้านซื้อธัญพืช

เซิ่นจี้จือรับฟังคำพูดของหลินจือเซี่ยอย่างตั้งใจ

เป็นที่รู้กันดีว่าชาวบ้านมีชีวิตความเป็นอยู่ลำบาก ส่วนหนึ่งเพราะผลผลิตธัญพืชต่ำ อีกส่วนหนึ่งเพราะราคาธัญพืชแพงและภาษีสูง

ปัจจุบันผลผลิตข้าวโพดที่ปลูกในหมู่บ้านรอบแรก ทุกคนได้เห็นกับตา

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่รู้วิธีการกิ

บทที่ 342 - ทองคำย่อมส่องประกาย

หลินจือเซี่ยมองคนที่พูด

"ป้าพูดแบบนี้เกรงใจเกินไปแล้ว เป็นคนรุ่นหลัง ส่งซาลาเปาให้ผู้ใหญ่ลองชิมจะเป็นไรไป? เราเป็นเพื่อนบ้านกัน ก็ต้องช่วยเหลือกันไม่ใช่หรือ?"

พอพูดจบ สตรีที่นั่งอยู่ต่างพากันชื่นชม

"ญาติฝ่ายพ่อของเจ้ายังบอกว่าบ้านพวกเจ้าไม่สนใจญาติพี่น้อง ไม่ดูบ้