บทที่ 329 การมีตัวตนต่ำสุด

หลังจากธุรกิจที่แผงเริ่มมั่นคง ก็จะยุ่งแค่ช่วงเช้าและเที่ยง เมื่อคนรู้ว่าที่นี่มีอาหารราคาถูก ลุงทั้งสองโม่แป้งได้สี่ร้อยห้าสิบจินต่อวันก็ไม่พอขาย

จือเซี่ยคำนวณ แป้งรวมกับซาลาเปา หนึ่งวันขายได้สองตำลึงกับสามร้อยเจ็ดสิบห้าเหรียญ หักต้นทุนแป้งขาวและข้าวโพดห้าร้อยเจ็ดสิบห้

บทที่ 330 แก๊งสิงโตไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ง่าย

อู่ฟูที่กำลังเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าข้างหน้าต่างสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวข้างนอก รีบเสิร์ฟอาหารเสร็จแล้ววิ่งมาข้างหลินจี้หมิง

"พ่อ ข้างนอกมีคนที่ไม่รู้จักมาหลายคน"

หลินจี้หมิงได้ยินแล้ว ไม่ทันคิดอะไรมาก วางของแล้วก้าวยาวๆ ออกจากร้าน

"จือเซี่ย เกิดอะไรขึ้น?"

บทที่ 331 สมน้ำหน้า

หลินจือเซี่ยทำปากเบ้ เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ

ฝางจื่อหลิงนี่มันก็แค่คนเลือกข้าง

ต่อหน้าแก๊งซงสือทำตัวเป็นคนดี พอแก๊งซงสือไปก็หันมาพูดเข้าข้างพวกเขา

"แก๊งซงสือไม่ใช่คนที่จะมาหาเรื่องง่ายๆ แต่ชาวหมู่บ้านซิ่งฮวาของเราก็ไม่ใช่คนที่จะให้มาหาเรื่องง่ายๆ เหมือนกัน"

ฝางจื่อหลิงคิดสักครู่