บทที่ 327 ทำไม่ได้จริงๆ

หลังจากเดินเที่ยวในเมืองเสร็จ เห็นว่าเวลาก็ไม่เช้าแล้ว พ่อลูกสองคนจึงนั่งเรือกลับไปที่ตำบลซีโข่ว

ปกติเวลานี้ร้านอาหารปิดแล้ว

เนื่องจากพ่อลูกกลับมาช้าไปหน่อย การปิดร้านจึงเลื่อนออกไปครึ่งชั่วยาม

หลังเข้าฤดูใบไม้ร่วง ฟ้ามืดเร็วกว่าฤดูร้อน เมื่อกลับถึงบ้าน ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว

บทที่ 328 ธุรกิจอาหารเฟื่องฟู

พอถึงร้านหลินจี้ ทุกคนในครอบครัวก็เริ่มยุ่ง

กวาดพื้นเช็ดถู จัดโต๊ะเก้าอี้ตะเกียบและถัง ตรวจนับวัตถุดิบและเครื่องดื่ม ตรวจสอบบัญชี รวมถึงการเตรียมการในครัว

เช่น หมักไก่ทอด นึ่งข้าว ต้มซุปกระดูก เตรียมเครื่องใน...

จือเซี่ยพาอู่ฟูตรวจนับเครื่องดื่มและวัตถุดิบ หลังจากตรว

บทที่ 329 การมีตัวตนต่ำสุด

หลังจากธุรกิจที่แผงเริ่มมั่นคง ก็จะยุ่งแค่ช่วงเช้าและเที่ยง เมื่อคนรู้ว่าที่นี่มีอาหารราคาถูก ลุงทั้งสองโม่แป้งได้สี่ร้อยห้าสิบจินต่อวันก็ไม่พอขาย

จือเซี่ยคำนวณ แป้งรวมกับซาลาเปา หนึ่งวันขายได้สองตำลึงกับสามร้อยเจ็ดสิบห้าเหรียญ หักต้นทุนแป้งขาวและข้าวโพดห้าร้อยเจ็ดสิบห้