บทที่ 30 หลินอู่ฟูรู้สึกขมขื่นในใจ

แม้จะมาอยู่หลายวันแล้ว จนถึงตอนนี้หลินจือเซี่ยยังรู้สึกเหมือนกำลังได้สัมผัสชีวิตในชนบท

ความตื่นเต้นยังคงอยู่

เพราะต้องไปรับซื้อถั่ว จึงเอาถุงผ้าจากบ้านแล้วจูงซื่อไห่ไปที่ปากหมู่บ้าน

ที่นี่เป็นที่ที่พวกแม่บ้านมักจะมารวมตัวคุยกัน

หลินจือเซี่ยกระซิบกับน้องชาย

"ซื่อ

บทที่ 31 เท้าบาดเจ็บ

หลินอู่ฟูรู้สึกลำบากใจ

เรื่องที่ต้องใช้เงินมากขนาดนี้ ไม่จำเป็นต้องให้เขาทำก็ได้นี่นา?

เห็นสีหน้าลำบากใจของเขา จ้าวอวี้เจินคิดว่าเขาไม่เต็มใจ

"ถ้าเธอไม่อยากไปก็ไม่เป็นไร รอให้ลุงของเธอว่างแล้วข้าไปเองก็ได้"

หลินอู่ฟูยอมแพ้ "ผมไม่ได้ไม่อยากไป"

"งั้นก็ดี" จ้าวอวี้เจินหยิบครกหินท

บทที่ 32 การคำนวณต้นทุน

หลังจากวางน้องสาวลงบนเก้าอี้และวางรองเท้าไว้ข้างเท้าเธอแล้ว หลินอู่ฟูก็ไปตักน้ำในครัว

จ้าวซื่อทำความสะอาดแผลให้เธอ เห็นว่าแผลไม่ลึกมาก จึงไม่ได้ทำอะไรเพิ่มเติม ใช้ผ้าฝ้ายสะอาดพันไว้ แล้วนำขนมงากรอบที่อุ่นบนเตามาวางบนโต๊ะ

"กินข้าวก่อน มาลองชิมขนมงากรอบของแม่ซิว่าเป็นยังไง?"