บทที่ 29 ปลาสูญพันธุ์แล้ว

หลินชุนซิ่งมองสีหน้าของครอบครัวนี้ที่เป็นศัตรูร่วมกัน ในใจโกรธแต่ก็ไม่กล้าระบาย เพราะลุงทั้งสองของตระกูลจ้าวยังอยู่ข้างๆ

เธอหน้าเขียว "ปูนขาวนั่นราคาเท่าไหร่? ฉันจะชดใช้ให้ ถือว่าฉันซื้อ แต่เรื่องที่ปูนขาวบ้านพวกเธอทำให้ฉันบาดเจ็บ จะปล่อยผ่านไม่ได้"

"อาสาวคิดแผนดีจริงๆ ถ

บทที่ 30 หลินอู่ฟูรู้สึกขมขื่นในใจ

แม้จะมาอยู่หลายวันแล้ว จนถึงตอนนี้หลินจือเซี่ยยังรู้สึกเหมือนกำลังได้สัมผัสชีวิตในชนบท

ความตื่นเต้นยังคงอยู่

เพราะต้องไปรับซื้อถั่ว จึงเอาถุงผ้าจากบ้านแล้วจูงซื่อไห่ไปที่ปากหมู่บ้าน

ที่นี่เป็นที่ที่พวกแม่บ้านมักจะมารวมตัวคุยกัน

หลินจือเซี่ยกระซิบกับน้องชาย

"ซื่อ

บทที่ 31 เท้าบาดเจ็บ

หลินอู่ฟูรู้สึกลำบากใจ

เรื่องที่ต้องใช้เงินมากขนาดนี้ ไม่จำเป็นต้องให้เขาทำก็ได้นี่นา?

เห็นสีหน้าลำบากใจของเขา จ้าวอวี้เจินคิดว่าเขาไม่เต็มใจ

"ถ้าเธอไม่อยากไปก็ไม่เป็นไร รอให้ลุงของเธอว่างแล้วข้าไปเองก็ได้"

หลินอู่ฟูยอมแพ้ "ผมไม่ได้ไม่อยากไป"

"งั้นก็ดี" จ้าวอวี้เจินหยิบครกหินท