บทที่ 286 พูดอะไรก็สายไปแล้ว

จ้าวอวี้เจินยังอยู่ในช่วงอยู่ไฟ เมื่อเห็นหลินจี้หมิงกลับมาบ้าน นางก็กลับเข้าห้องไป

พอเห็นหลินจือเซี่ยถือเอกสารเข้ามาในห้อง ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

"จือเซี่ย ทำไมแม่รู้สึกว่าเจียงเว่ยตงดูเกรงกลัวพ่อเจ้าอยู่บ้างล่ะ?"

"แม่ก็สังเกตเห็นเหมือนกันเหรอ?" หลินจือเซี่ยยื่น

บทที่ 287 ราษฎรไม่ควรต่อสู้กับทางการ

เมื่อมีใบอนุญาตขายสุราที่มีตราประทับของทางการแล้ว หลินจือเซี่ยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกปรับเมื่อขายสุราในร้าน

วันนั้นเองนางก็ทำป้ายราคาสุราชนิดต่างๆ ใหม่ วันรุ่งขึ้นให้หลิวสือโถวกับหลินอู่ฟูนำไปวางขายที่ร้านอาหารว่าง

ก่อนหน้านี้ครึ่งเดือนที่ไม่ได้ขายสุรา ธุรกิจใ

บทที่ 288 ปากอ่อนเมื่อกินของคนอื่น

หลินอู่ฟูไม่ได้ปฏิเสธ

"รู้จักกันที่ตำบล เจอกันไม่กี่ครั้ง"

จ้าวอวี้เจินเข้าใจ เมื่อเจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง แสดงว่ายังแค่มีความรู้สึกดีๆ ความรู้สึกยังไม่ลึกซึ้ง ถ้าเด็กสาวคนนี้เป็นคนดี ก็สามารถสังเกตดูก่อน ถ้าไม่ดี ตอนนั้นค่อยคุยกับลูกชายดีๆ ก็ยังพอแก้ไขได้

"เด็กสาว