บทที่ 285 เจียงเว่ยตงนำเอกสารมาส่ง

"ร้านเสื้อผ้าเล็กเกินไปก็จริงที่ทำอะไรไม่ได้มาก" เหอลาเหมยเห็นด้วยกับความคิดของเธอ "ถ้าให้ฉันเปิด ฉันไม่มีทุนแน่นอน ไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ แต่ถ้าน้องจะเปิดร้าน ต้องการให้ฉันทำอะไร บอกมาได้เลย ช่วยได้ตรงไหนฉันช่วยแน่นอน"

เธอไม่ใช่หลินจือเซี่ย แม้จะคิดคล่องกว่าคนในหมู่

บทที่ 286 พูดอะไรก็สายไปแล้ว

จ้าวอวี้เจินยังอยู่ในช่วงอยู่ไฟ เมื่อเห็นหลินจี้หมิงกลับมาบ้าน นางก็กลับเข้าห้องไป

พอเห็นหลินจือเซี่ยถือเอกสารเข้ามาในห้อง ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

"จือเซี่ย ทำไมแม่รู้สึกว่าเจียงเว่ยตงดูเกรงกลัวพ่อเจ้าอยู่บ้างล่ะ?"

"แม่ก็สังเกตเห็นเหมือนกันเหรอ?" หลินจือเซี่ยยื่น

บทที่ 287 ราษฎรไม่ควรต่อสู้กับทางการ

เมื่อมีใบอนุญาตขายสุราที่มีตราประทับของทางการแล้ว หลินจือเซี่ยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกปรับเมื่อขายสุราในร้าน

วันนั้นเองนางก็ทำป้ายราคาสุราชนิดต่างๆ ใหม่ วันรุ่งขึ้นให้หลิวสือโถวกับหลินอู่ฟูนำไปวางขายที่ร้านอาหารว่าง

ก่อนหน้านี้ครึ่งเดือนที่ไม่ได้ขายสุรา ธุรกิจใ