บทที่ 248 แกพูดแบบนั้นอีกครั้งซิ!

หลินจือเซี่ยสังเกตสีหน้าพ่อ

"แม่บอกว่าย่าให้ความสำคัญกับหลินกวางจงมาตลอด เดี๋ยวคงจะมาที่บ้านเรา"

หลินจี้หมิงพยักหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา

"มาก็ดี พอดีข้าอยากถามว่าทำไมถึงพูดแบบนั้น ประหยัดเวลาที่ข้าต้องไปหาเขาอีก"

ถ้าแค่ตีกันธรรมดาก็ช่างเถอะ แต่หลินกวางจงกลับไปแพร่ข่า

บทที่ 249 การนินทาใช้แค่ปากพูดหรือ?

หลินกวางจงแม้จะแกล้งทำตัวสูงส่ง แต่ก็เป็นเพียงเด็กอายุเก้าขวบ เมื่อเผชิญหน้ากับลุงใหญ่ที่ดูดุดัน ก็หดคอไม่กล้าพูดอะไร

เขาไม่เคยถูกใครปฏิบัติแบบนี้มาก่อน ความอับอายและความแค้นก็ผุดขึ้นมาในใจ

เฉิงซื่อเห็นท่าไม่ดี ร้องไห้ทรุดตัวลงกับพื้น

"โอ้ย ลูกสะใภ้ตบแม่สามี นี

บทที่ 250 ลงโทษให้คุกเข่าที่ศาลบรรพชน

ทุกคนเห็นเสิ่นฝูอันก็พากันทักทาย

"ฝูอันกลับมาเมื่อไหร่? ทำไมไม่ได้ยินใครพูดถึงว่ากลับมา?"

เสิ่นฝูอันยิ้มตอบ "กลับมาบ้านเมื่อบ่ายวานนี้ หลังจากกลับมาก็พักผ่อนอยู่ที่บ้านตลอด คงเพราะพ่อแม่ไม่อยากให้ใครมารบกวนตอนพัก เลยไม่ได้บอกใคร"

เพิ่งสอบเสร็จ เหนื่อยมาก ง่วง