บทที่ 247 หลินซื่อไห่ชกต่อยที่โรงเรียน

เทศกาลดอกท้อดำเนินไปจนถึงเดือนเมษายน หากชุดแรกได้รับการตอบรับดี หลินจือเซี่ยก็วางแผนจะไปเก็บดอกท้อที่เขาเถาซีเพิ่มเพื่อผลิตเหล้าดอกท้อชุดที่สอง

ปีนี้ที่บ้านก็ปลูกต้นท้อไว้มาก ต้นท้อที่ปลูกปีที่แล้วก็เติบโตเร็ว คิดว่าปีหน้าถึงแม้จะยังไม่ออกผล ก็น่าจะมีดอกให้เก

บทที่ 248 แกพูดแบบนั้นอีกครั้งซิ!

หลินจือเซี่ยสังเกตสีหน้าพ่อ

"แม่บอกว่าย่าให้ความสำคัญกับหลินกวางจงมาตลอด เดี๋ยวคงจะมาที่บ้านเรา"

หลินจี้หมิงพยักหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา

"มาก็ดี พอดีข้าอยากถามว่าทำไมถึงพูดแบบนั้น ประหยัดเวลาที่ข้าต้องไปหาเขาอีก"

ถ้าแค่ตีกันธรรมดาก็ช่างเถอะ แต่หลินกวางจงกลับไปแพร่ข่า

บทที่ 249 การนินทาใช้แค่ปากพูดหรือ?

หลินกวางจงแม้จะแกล้งทำตัวสูงส่ง แต่ก็เป็นเพียงเด็กอายุเก้าขวบ เมื่อเผชิญหน้ากับลุงใหญ่ที่ดูดุดัน ก็หดคอไม่กล้าพูดอะไร

เขาไม่เคยถูกใครปฏิบัติแบบนี้มาก่อน ความอับอายและความแค้นก็ผุดขึ้นมาในใจ

เฉิงซื่อเห็นท่าไม่ดี ร้องไห้ทรุดตัวลงกับพื้น

"โอ้ย ลูกสะใภ้ตบแม่สามี นี