บทที่ 213 พวกท่านเล่นใหญ่จังเลย

ฉ่ายหยุนกอดเสื้อผ้าของตัวเอง ท่าทางหวาดกลัว

"ตอบคุณหนู บ้านเกิดข้าน้อยประสบภัยแล้ง ตามพ่อแม่และน้องชายอพยพลงใต้ น้องชายวัยเยาว์ถูกน้ำท่วมพัดพา พ่อไปช่วยก็ถูกน้ำพัดไปด้วย หลังเหตุการณ์นี้ แม่ของข้าน้อยล้มป่วยหนัก ไม่นานก็จากไป ข้าน้อยไม่มีญาติพี่น้องแล้ว"

พูดจบ เธอก้

บทที่ 214 - คิดจะบุกเบิกภูเขารกร้าง

จ้าวอวี้เจินเห็นลูกสาวพูดอย่างกระตือรือร้น จึงยื่นมือปิดปากเธอ

"ยายคนดื้อ แม่บอกว่าอย่าเอะอะ เธอไม่เข้าใจหรือไงกัน? ถ้าเกิดเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด แม่จะเสียหน้าไหม?"

"มันจะเป็นไรล่ะ? ถ้าไม่ใช่ ก็บอกว่าหมอวินิจฉัยผิดก็ได้"

หลินจือเซี่ยรีบเขยิบเข้าใกล้จ้าวอวี้เจินด

บทที่ 215 - ความหมายอันยิ่งใหญ่

เมื่อถูกแม่มองทะลุ หลินจือเซี่ยก็หัวเราะคิกคัก วางศีรษะลงบนไหล่แม่

"รู้อยู่แล้วว่าแม่ใจดีที่สุด"

จ้าวอวี้เจินมองเธอด้วยสายตาตำหนิ "เลิกประจบฉันได้แล้ว เดี๋ยวฉันต้องไปตรวจที่ในเมืองกับพ่อเธอ งานบ้านให้เธอจัดการสั่งป้าเหลียงกับฉ่ายหยุนทำเอง"

"ได้!" หลินจือเซี่ยตบอก