บทที่ 161 ลูกไม่พูดถึงความผิดของแม่

หลังจากจือเซี่ยล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็หยิบม้านั่งมานั่งใต้ชายคา เห็นฟ้าเริ่มมืดลง จึงจุดตะเกียงน้ำมันแขวนไว้ที่ประตูลาน

ผู้อาวุโสหลายคนจากตระกูลหลินทยอยมาถึง ผู้ใหญ่บ้านก็นั่งอยู่ในลานบ้านแล้ว กำลังดื่มชาและพูดคุยกับหลินจี้หมิง บรรยากาศดูกลมเกลียวดี

สองชั่วยามต

บทที่ 162 หักค่าเลี้ยงดู 14 ปี

"ผมไม่เคยปฏิเสธการเลี้ยงดูแม่"

หลินจี้หมิงเอ่ยขึ้น "เรื่องที่จ้าวอวี้เจินและลูกๆ ได้เซ็นหนังสือตัดญาติกับแม่ขอไว้ก่อน ในส่วนของผมเอง ในฐานะลูกชายของแม่ ผมควรทำหน้าที่เลี้ยงดูจริงๆ แต่..."

เขาหยุดชั่วครู่ แล้วมองไปที่เฉิงซื่อพูดต่อ

"เงื่อนไขคือ ท่านต้องปฏิบัติต่อผม

บทที่ 163 ร่วมมือกัน

ชายหนุ่มเงยหน้ามองเธอ เด็กสาวมีดวงตาสดใสและฟันขาว ท่าทางเป็นธรรมชาติ เขาอดยิ้มไม่ได้

"ราคาเท่าไหร่ต่อชิ้น?"

หลินจือเซี่ยยิ้มตอบ "แปดเหรียญต่อห่อ หนึ่งห่อหนักประมาณสองตำลึง รสเปรี้ยวอมหวาน อร่อยมาก ช่วยบำรุงม้ามและกระเพาะ เหมาะสำหรับทั้งเด็กและผู้ใหญ่"

เมื่อชายคนนั้นได้ยินก็