บทที่ 149 จะต้องขายทุกอย่างเพื่อซื้อจริงๆ หรือ?

จ้าวอวี้เจินมองเธอ "เธอยังขาดอีกเท่าไหร่?"

จือเซี่ยดึงเธอไปด้านข้าง "ถ้าต่อราคาลงได้ หนูยังขาดเท่านี้" เธอยื่นนิ้วหัวแม่มือและนิ้วก้อยออกมา

จ้าวอวี้เจินดูแล้วตอบทันที "งั้นไม่ต้องซื้อแล้ว"

พูดจบก็จะไปปฏิเสธเสิ่นจี้จือ แต่จือเซี่ยรั้งเอาไว้

"ไม่ได

บทที่ 150 อย่าให้กระทบโชคชะตาของหมู่บ้าน

"ที่เธอพูดก็มีเหตุผล" เสิ่นจี้จือมองไปทางหลินจี้หมิง เพราะเขาเป็นหัวหน้าครอบครัว

"ห้าสิบสองไร่นี้วัดตอนมีคนจะซื้อเมื่อสิบปีก่อน ตอนนั้นรวมที่รกร้างรอบภูเขาด้วย ถ้าวัดใหม่ เราจะหักส่วนที่รกร้างและตีนเขาออก แต่ภูเขาเป็นของพวกเธอแล้ว คงไม่มีใครมาอ้างสิทธิ์ในท

บทที่ 151 แม่ต้องไม่ลำเอียง

หลินจือเซี่ยรอฟังข่าวจากหลินจี้หมิง พลางคอยดูแลหลินซื่อไห่ฝึกคัดอักษร

ภายใต้การสอนอย่างใกล้ชิดของเธอ หลินซื่อไห่จากที่เคยจับพู่กันไม่มั่นคง มาถึงตอนนี้เขียนตัวอักษรได้เส้นตรงทั้งแนวนอนและแนวตั้ง นับว่าได้ทุ่มเทความพยายามอย่างมาก

หลังจากวัดขนาดที่ดินเสร็จ หลินจี้หมิงกลั