บทที่ 126 พวกเขาเป็นพี่น้องแท้ๆ

จ้าวอวี้เจินมองไปทางเธอ ไม่มีทีท่าประหม่าแต่อย่างใด

"เธอไม่ใช่หรือที่ชอบพูดว่าจะสอนแกะตัวเดียวหรือฝูงก็เหมือนกัน? ข้าเตรียมแกะไว้ให้แล้ว ก็สอนไปสิ ไม่มีใครกำหนดหรอกว่าต้องสอนให้เป็นยังไง แค่พอไปได้ก็พอ"

ตอนนี้แม่ตกลงกับลุงไปแล้ว หลินจือเซี่ยก็ไม่กล้าไล่พวกลูกพี่ลูก

บทที่ 127 ไม่ได้ยิน ไม่ได้เห็น

ที่บ้านเก่าตระกูลหลิน

นาข้าวของบ้านเพิ่งบุกเบิกและปลูกทีหลัง จึงช้ากว่าบ้านอื่น ต้องรออีก 10-20 วันถึงจะเก็บเกี่ยวได้ ถั่วเหลืองที่ปลูกตามมาก็ต้องเลื่อนออกไป ตอนนี้เก็บได้แค่ข้าวโพดกับถั่วเหลืองรอบแรก

หลินจี้หมิงเพิ่งเคยปลูกข้าวโพดเป็นครั้งแรก เรียนรู้จากจ้าวอวี้เจิ

บทที่ 128 แต่งงานแล้วลืมแม่

หลินอู่ฟูฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย ดูน่าสงสารมาก

คิดว่าถึงจะต้องเอาอกเอาใจภรรยาก็เป็นเรื่องอีกหลายปี ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องทำตอนนี้ หรือว่าพ่อเป็นพวกเจ้าชู้ตั้งแต่อายุสิบกว่าแล้ว?

แต่คำถามนี้เขาไม่กล้าถามออกไป

เดี๋ยวถามไปแล้วพ่อไม่พอใจ อาจโดนตบก้นอีก

ฝ่ามือพ่อเหมือนพัด ตบทีน