บทที่ 121 - เฉิงซื่อมาร้องเรียน

แม้จือเซี่ยจะไม่อยากให้คุณตาบ่น แต่การสอนอู่ฟูกับซื่อไห่ให้อ่านหนังสือก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ยอมให้คุณตาบ่นดีกว่า ถึงอย่างไรก็ไม่เจ็บไม่คัน

การสอนซื่อไห่กับอู่ฟูนี่ ตั้งแต่แรกเธอก็รับปากไปโดยไม่รู้ประมาณตัว แต่ทางที่เลือกเอง ต้องคลานไปให้ถึงที่สุด

เธอทำหน้าเศร้าเตรียม

บทที่ 122 - ผู้อาวุโสดี ลูกหลานถึงจะดี

จือเซี่ยเคยได้ยินเรื่องการแทงข้างหลังมามาก แต่การโกหกต่อหน้าแบบนี้เป็นครั้งแรก

เธอวางพู่กันลง มองไปที่เฉิงซื่อ

"ย่า พูดโกหกต่อหน้าพวกเรา ย่าไม่อายเลยหรือ ไม่อยากแบ่งทรัพย์สินให้สายใหญ่แม้แต่เหรียญเดียว แต่อยากให้แม่รับใช้ย่าเหมือนสาวใช้ ในโลกนี้จะมีเรื่องดี

บทที่ 123 - ทำหน้าที่วันต่อวัน

เฉิงซื่อไม่สามารถเถียงกับจ้าวเฉิงจงและภรรยาได้ และจ้าวซื่อก็ยังไม่ออกมา เธอรู้สึกอัดอั้นตันใจจนแทบจะล้มลงจากเก้าอี้

โชคดีที่หลินสุ่ยเซิงคว้าตัวเธอไว้ได้ทัน

"แม่ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"

หม่าซื่อมองไปที่แม่ลูกคู่นั้นด้วยสายตาดูแคลน

"ถ้าร่างกายไม่แข็งแรงก็ควรอยู่บ้านใ