บทที่ 120 - จือเซี่ยเหมือนตาที่ชอบพูดมาก

จ้าวซื่อเห็นลูกสาวทำอะไรรีบร้อน ก็ไม่ได้ว่าอะไร ถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วถือจอบถอนหญ้าในแปลงผักต่อ

ช่วงนี้อากาศดี กลางคืนมีฝนตกบ้าง แตงกวายาวเท่าฝ่ามือแล้ว อีกสิบวันครึ่งเดือน ประมาณวันเกิดจือเซี่ย บ้านจะมีแตงกวาและถั่วฝักยาวกิน ตอนนั้นอากาศก็จะร้อนเต็มที่

บทที่ 121 - เฉิงซื่อมาร้องเรียน

แม้จือเซี่ยจะไม่อยากให้คุณตาบ่น แต่การสอนอู่ฟูกับซื่อไห่ให้อ่านหนังสือก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ยอมให้คุณตาบ่นดีกว่า ถึงอย่างไรก็ไม่เจ็บไม่คัน

การสอนซื่อไห่กับอู่ฟูนี่ ตั้งแต่แรกเธอก็รับปากไปโดยไม่รู้ประมาณตัว แต่ทางที่เลือกเอง ต้องคลานไปให้ถึงที่สุด

เธอทำหน้าเศร้าเตรียม

บทที่ 122 - ผู้อาวุโสดี ลูกหลานถึงจะดี

จือเซี่ยเคยได้ยินเรื่องการแทงข้างหลังมามาก แต่การโกหกต่อหน้าแบบนี้เป็นครั้งแรก

เธอวางพู่กันลง มองไปที่เฉิงซื่อ

"ย่า พูดโกหกต่อหน้าพวกเรา ย่าไม่อายเลยหรือ ไม่อยากแบ่งทรัพย์สินให้สายใหญ่แม้แต่เหรียญเดียว แต่อยากให้แม่รับใช้ย่าเหมือนสาวใช้ ในโลกนี้จะมีเรื่องดี