บทที่ 91 ฉันแนะนำน้องชายของฉันให้แกรู้จักเอาไหมล่ะ

สิบชั่วโมงผ่านไป เครื่องบินก็มาถึงสนามบินหนานเฉิง

ถังซินเดินลากกระเป๋าเดินทางตามมู่เฉินหย่วนออกไป พอถึงประตูทางออก ก็มีคนคนหนึ่งเข้ามาต้อนรับ

“ท่านประธานมู่ คุณถัง” หญิงสาวอายุราวๆยี่สิบสี่ยี่สิบห้าปี สวมชุดสูทสีเทาเข้มทั้งตัว ผมมัดเ

บทที่ 92 ปราสาทเพชรที่ไม่มีขาย

“ห้ะ!” หลี่ซูเจ๋ทำตาโต “แกยังมีน้องชายเหรอ แล้วอายุเท่าไรล่ะ”

“อายุน้อยกว่าฉันไม่กี่ปี ยังเรียนหนังสืออยู่ หน้าตาดีอยู่นะ” ถังซินพูด “ฉันรู้สึกว่าเขาก็ควรจะหาแฟนสักคนได้แล้ว พวกแกแอดวีแชทไปลองคุยๆกันดูสิ”

ที่สำคัญคือเมื่อก่อนตอนฟังกวนชิงเฟิงบอกว่าโรงเรีย

บทที่ 93 พวกคุณคิดจะแตะต้องคนของฉันได้ตามอำเภอใจงั้นเหรอ

��าไปในห้องของถังซิน

ถังซินพยายามเบี้ยงความสนใจของตัวเองไปจากปราสาทที่ระยิบระยับนั่น แต่ว่าหลังจากที่อาบน้ำเสร็จแล้ว สายตาก็ถูกดึงดูดให้มองอีกแล้ว อีกทั้งยังอยากที่จะเดินเข้าไปใช้มือลูบๆคลำๆ

ก็แค่ปราสาทเพชรหลังนึงไม่ใช่หรอ ก็ไม่ใช่