บทที่ 8

ท้องเหรอ

“ขอบ...ขอบคุณค่ะท่านประทานมู่” ถางซินรีบลุกขึ้นยืน ส่วนที่ถูกเล็บของเขาสัมผัส ตอนนี้ยังสั่นอยู่ “ฉันมาจากแผนกนักแปลชื่อถางซิน การเจรจาการค้าในครั้งนี้ ฉันรับหน้าที่เป็นผู้แปลให้กับท่าน”

มู่เฉินหยวนเพียงแค่ “อืม” ด้วยเสียงโทนต่ำ แฝงด้วยมีความสนใจเป็นอย่างยิ่ง “ถ้างั้นก็

บทที่ 9

ทำไม่ง่ายเลยจริงๆ

ถางซินตะลึงไปพักหนึ่ง ถึงได้เข้าใจแล้วว่าเมื่อกี้ทำไมเขาถึงมองท้องของเธอแบบนั้น เธอเขินอายจนแก้มแดง “ไม่ใช่อย่างที่ท่านประทานคิดหรอกค่ะ ฉันเพียงแค่กินเยอะในตอนเช้า ก็เลยไม่ค่อยสบายท้องเท่าไหร่”

มู่เฉินหยวนก้มหัวลง ยังมีเวลาพินิจพิเคราะห์ถางซิน เมื่อเทียบกับสภาพ

บทที่ 10

กระดุมแขนเสื้อ

หลังจากถางซินไปกดเงินที่ธนาคารแล้วโบกรถแท็กซี่ยี่สิบนาทีก็ถึงโรงพยาบาล

พอเข้าไปห้องคนป่วย เห็นขาคุณแม่ใส่เฝือกแขวนอยู่ กำลังนอนอยู่บนเตียง เห็นน้องสาวอายุยี่สิบกว่าปีกำลังคว่ำตัวอยู่บนเก้าอีกเล่นเกมอยู่ ทั้งเล่นทั้งเสียงดังเอะอะโวยวาย

“แม่คะ เกิดอะไรขึ้น？”