บทที่ 592

ผมสงสารยินยินของผม

ในความมืด ถังซินได้ยินเสียงอ่อนโยนของหลินเฉิงจี๋“ซานตาคลอสจะต้องเอาของขวัญให้คุณแน่”

ถังซินรู้ว่าเขาเอาใจตัวเอง หลับตาลงหลับไป

ในช่วงสะลืมสะลือนั้นถังซินก็เหงื่อออกตื่นเพราะความร้อน ส่วนล่างปวดอย่างมาก ชื้นหน่อยๆ

หล่อนพยายามยื่นมือไปคลำหว่างขาคลำได

บทที่ 593

ผมจะเอาลูกคืนมา

เสียง‘คลิก’คอของชายหนุ่มก็หักและก็หมดลมหายใจ

กระสุนเข้าไปที่ขาขวาของหลินเฉิงจี๋ ออกแรงไปหนักทำให้เลือดไหลออกมาเยอะ

มือกับขาเขาอ่อนแรงลง ลุกขึ้นมาไม่ได้ มองเห็นมู่เฉินหย่วนเข้ามา

มู่เฉินหย่วนไม่สนเขารีบไปที่เตียงผ่าตัดมองเห็นถังซินที่ใกล้จะตายก็ปวดใจพู

บทที่ 594

บทที่594 นายคุกเข่าลงขอร้องฉันดีๆ

“ตั้งแต่เด็กจนโตพ่อก็รักนายมากกว่า อะไรก็ให้นาย ฉันล่ะ ต้องการอะไรเขาก็บอกว่าฉันเก่งให้ไปหาทางเอาเอง！”

“แม่ฉันไม่ใช่เมียแต่งเขาหรือไง？ฉันไม่ใช่ลูกเขาเหรอ？”แค่คิดถึงความลำเอียงของพ่อน้ำเสียงของจี้เจียจื้อก็เย็นชา“เขาไม่รักแม่กับฉันเลยสักนิด！”