บทที่ 6

กลิ่นน้ำหอมหญิงสาวผู้นั้น

ไม่ใช่มั้ง กระดุมข้อมือมู่เฉินหยวนจะมาอยู่ในกระเป๋าเราได้ยังไง ? คนมีเงินอย่างมู่เฉินหยวน คงไม่สนใจกระดุมข้อมือที่หายไปเพียงเม็ดเดียวมั้ง ถางซินคิดแล้วก็เอากระดุมแขนเสื้อใส่กลับเข้าไปในกระเป๋า แล้วสวมรองเท้าส้นสูงเดินเข้าบริษัท ช่างบังเอิญ เธอแหงนหน้าขึ้นมา

บทที่ 7

จำเธอได้

หลังถางซินกลับมาจากนิวยอร์กก็เป็นระยะเวลาครึ่งเดือนหลังจากนั้น มือถือของเธอเปิดโรมมิ่ง ครึ่งเดือนที่ผ่านมา ข้อความของมู่หยางชิวมีเพียงสองบรรทัด คือวันนั้นเธอส่งข้อความบอกเขาว่าจะไปนิวยอร์ก เขาก็ตอบกลับมาว่าขอให้เดินทางปลอดภัย. ถางซินจึงได้ตัดใจได้อย่างเด็ดขาด ก่อนมู่หยางชิวน

บทที่ 8

ท้องเหรอ

“ขอบ...ขอบคุณค่ะท่านประทานมู่” ถางซินรีบลุกขึ้นยืน ส่วนที่ถูกเล็บของเขาสัมผัส ตอนนี้ยังสั่นอยู่ “ฉันมาจากแผนกนักแปลชื่อถางซิน การเจรจาการค้าในครั้งนี้ ฉันรับหน้าที่เป็นผู้แปลให้กับท่าน”

มู่เฉินหยวนเพียงแค่ “อืม” ด้วยเสียงโทนต่ำ แฝงด้วยมีความสนใจเป็นอย่างยิ่ง “ถ้างั้นก็