บทที่594 นายคุกเข่าลงขอร้องฉันดีๆ

“ตั้งแต่เด็กจนโตพ่อก็รักนายมากกว่า อะไรก็ให้นาย ฉันล่ะ ต้องการอะไรเขาก็บอกว่าฉันเก่งให้ไปหาทางเอาเอง！”

“แม่ฉันไม่ใช่เมียแต่งเขาหรือไง？ฉันไม่ใช่ลูกเขาเหรอ？”แค่คิดถึงความลำเอียงของพ่อน้ำเสียงของจี้เจียจื้อก็เย็นชา“เขาไม่รักแม่กับฉันเลยสักนิด！”

ตอนเด็กๆจ

บทที่595 ผมพยายามที่สุดแล้ว

จี้เจียจื้อรับปืนที่ส่งมาแล้วก็เหนี่ยวไกไป：“หลินเฉิงจี๋ ฉันให้เวลานายเดินออกไปจากคฤหาสน์ ถ้านายออกไปไม่ทัน……”

เขาเอาปากปืนจ่อไปที่หลินเฉิงจี๋ที่อยู่กองหิมะ พูดอย่างเท่ๆ“หนึ่ง สอง สาม……”

หลินเฉิงจี๋ไอไปก็พยายามลุกขึ้นไปด้วย แปปนึงก็ลุกขึ้นมาได้ ลากขาที่หักออ

บทที่596 เราฝังมันแล้ว ปลูกดอกไม้ที่คุณชอบในสวน

“คุณเย่นก็เป็นคนธรรมดา อย่าทำให้เขาลำบากเลย”หลินเฉิงจี๋ยิ้มอ่อนๆ ความสว่างในตาค่อยๆหม่นลง เสียงค่อยๆแผ่วลง“ถึงไม่มีกระสุนสองนัดนี่ผมก็อยู่ได้อีกไม่นาน”

“ขอร้องล่ะ……”น้ำตาร้อนๆของถังซินไหลลงที่หลังมือเขา“อย่าใจร้ายสิ……”

“เด็กดี อย่าร้องนะ