บทที่ 593 ผมจะเอาลูกคืนมา

เสียง‘คลิก’คอของชายหนุ่มก็หักและก็หมดลมหายใจ

กระสุนเข้าไปที่ขาขวาของหลินเฉิงจี๋ ออกแรงไปหนักทำให้เลือดไหลออกมาเยอะ

มือกับขาเขาอ่อนแรงลง ลุกขึ้นมาไม่ได้ มองเห็นมู่เฉินหย่วนเข้ามา

มู่เฉินหย่วนไม่สนเขารีบไปที่เตียงผ่าตัดมองเห็นถังซินที่ใกล้จะตายก็ปวดใจพูดไ

บทที่594 นายคุกเข่าลงขอร้องฉันดีๆ

“ตั้งแต่เด็กจนโตพ่อก็รักนายมากกว่า อะไรก็ให้นาย ฉันล่ะ ต้องการอะไรเขาก็บอกว่าฉันเก่งให้ไปหาทางเอาเอง！”

“แม่ฉันไม่ใช่เมียแต่งเขาหรือไง？ฉันไม่ใช่ลูกเขาเหรอ？”แค่คิดถึงความลำเอียงของพ่อน้ำเสียงของจี้เจียจื้อก็เย็นชา“เขาไม่รักแม่กับฉันเลยสักนิด！”

ตอนเด็กๆจ

บทที่595 ผมพยายามที่สุดแล้ว

จี้เจียจื้อรับปืนที่ส่งมาแล้วก็เหนี่ยวไกไป：“หลินเฉิงจี๋ ฉันให้เวลานายเดินออกไปจากคฤหาสน์ ถ้านายออกไปไม่ทัน……”

เขาเอาปากปืนจ่อไปที่หลินเฉิงจี๋ที่อยู่กองหิมะ พูดอย่างเท่ๆ“หนึ่ง สอง สาม……”

หลินเฉิงจี๋ไอไปก็พยายามลุกขึ้นไปด้วย แปปนึงก็ลุกขึ้นมาได้ ลากขาที่หักออ