บทที่ 541

บทที่541 พี่สาม ขอร้องล่ะ

หลี่ซูเจ๋ก็ตื่นตกใจยิ่งขึ้นรีบอธิบายว่า：“เขา เขาไม่ได้แตะต้องตัวฉัน แค่ครั้งนั้นตอนที่ฉันจะล้มก็เลยพยุงฉัน ฉันนอนแค่กับคุณ ตัวฉันไม่ได้สกปรก”

“ผมรู้”เห็นหล่อนแบบนี้ในใจของลู่เหวินซูก็ยิ่งเสียใจ“ผมไม่ได้รังเกียจคุณ แต่ตัวคุณมีเหงื่อไปทั้งตัว ต้องอาบน้ำ”

บทที่ 542

บทที่542 นายกลับไปคุยกลับหล่อนดีๆ

เขากลัวว่าลู่เหวินซูจะลงมือจัดการเลยถอยหลังไปให้ห่างพอดีๆ

ลู่เหวินซูพูดอย่างไม่พอใจ“อย่าพูดอะไรเพ้อเจ้อ พูดเรื่องสำคัญๆหน่อย！”

จ๋องซึงชูมือขึ้นอย่างจำนนรีบพูดว่า：“เรื่องสำคัญคือวันที่สองที่ฉันกลับประเทศหล่อนโทรมาหา ขอร้องให้ฉันช่วยหาคนสองคน

บทที่ 543

ชีวิตฉิบหายเกินไป

มีความลับอย่างอื่น？

แต่หลี่ซูเจ๋เป็นคนเอาลูกออกและยังบอกเขาด้วยตัวเองด้วย จะมีความลับอะไรได้？

ลู่เหวินซูคิดไปก็วิเคราะห์คำพูดของจ๋องซึงไปแล้วก็คิดว่าจ๋องซึงพูดถูก ถ้าหลี่ซูเจ๋ไม่ต้องการลูกจริงๆก็ไปเอาออกที่ต่างประเทศได้แล้ว

ภาพในความคิดของลู่เหวินซู