บทที่498 นายปากมากจริงๆ

จงเซิงพูดเสียงทุ้มเตือน：“คุณชาย เมื่อกี้คุณหมอพูดแล้ว เด็กน่าจะ——”

“ก็แค่โอกาสรอดน้อย แต่ยังไม่ตาย！”หลินเฉิงจี๋ตัดบทเขา หลับตาลง“สภาพร่างกายผมเป็นไงผมรู้ดี อยู่ได้ไม่นานและก็……ไม่มีลูก”

“ผมไม่อยากให้หล่อนอยู่กับผมแล้วต้องมาโดดเดี่ยวเดียวดายไม่มีที่พึ่ง ผมจะจ่าย

บทที่499 อย่าบอก

เงียบไปแป๊ปนึงเย่นจิ่งเหนียนก็พูดช้าๆ“รอนายมีแฟนเมื่อไหร่ นายก็จะเข้าใจ แต่ฉันว่า คนถือศีลแบบนาย ถ้าฉันแต่งงานแล้วก็ไม่แน่ว่านายจะหาได้”

“……”

ฉีดยาเสร็จถังซินก็เก็บของ เตรียมตัวออกไป

หล่อนพูดกับหลินเฉิงจี๋：“ขาของคุณยังไม่กลับมาดีเลย พักต่ออีกเถอะ สินค้าใหม่ของบร

บทที่500 ฉันมองไม่เห็น

“เฮ้ เฮ้ ทำอะไรน่ะ！”

เห็นผู้ชายสองสามคนจะพาผู้หญิงขึ้นรถไป จ๋องซึงเดินไวขึ้นไปขวางพวกเขา

มีชายต่างชาติมองเขาอย่างเหยียดๆ“อย่ามายุ่ง！ที่นี่ อย่ายุ่งเรื่องของคนอื่นดีที่สุด”

จ๋องซึงระงับความโกรธไว้ ไม่สนใจเขา เอาเงินในประเป๋าทั้งหมดออกมา

เงินดอลล่าห์หน