บทที่ 474

จริงด้วย ทำไมเขาถึงโมโหมาก

มู่เฉินหย่วนบีบข้อมือของเธออย่างแรง สายตาเต็มไปด้วยความโมโห

“ถังซิน พอเถอะ”

“พออะไรกัน？ คุณบ้าไปแล้วหรอ！”ถังซินต่อสู้ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง“คุณไม่รู้หรอว่าหวีซือฉูนเป็นใคร ถ้าหากฉางผิงรู้จะทำอย่างไร——หา！”

มู่เฉินหย่วนขังเธอไว้ในอ้อมแขน ใช้ฝ่าม

บทที่ 475

บทที่ 475 งั้นเธอกับลูกจะทำอย่างไร

ถังซินยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน จนกระทั่งผู้ชายสองคนเดินออกมาจากห้องผ่าตัด ตะโกนเรียกเธอ เธอถึงได้สติ

มองเห็นทั้งสองจมูกบวมช้ำ เดาว่าลูกน้องของมู่เฉินหย่วนคงลงมือค่อนข้างหนัก

“ขอโทษที่ทำให้ทั้งสองคนต้องเจ็บตัว”

ถังซินให้ค่าจ้างทั้งส

บทที่ 476

บทที่ 476 น้องชายของเธอฉลาดขนาดนั้น ไม่ตายหรอก

ถังซินไม่รู้ว่าเธอฝันถึงอะไร ถึงได้ร้องไห้ขนาดนั้น เธอรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน

หลังจากร้องไห้ได้สักพัก จู่ซือซือจึงค่อยๆสงบลง

เมื่อจู่ซือซือลืมตาขึ้นมามองเห็นถังซิน เธอยังคิดว่าตนเองกำลังฝันจึงขยี้ตาและถามว่า：“พี่ถังซิน พี่มาแล้