บทที่ 346

แม่ของผมให้ผมนำอาหารมาส่ง

“พี่ สวัสดีตอนเย็นนะ” เฉินคางทักทาย “ปีนี้ก็ไปทานข้าวที่ตระกูลมู่กับประธานมู่อีกหรือ”

“เปล่า ประธานมู่ปล่อยฉันมา”

เฉินคางร้องฮะ ก่อนจะรีบถาม “แบบนั้นพี่ก็กลับบ้านตัวเองแล้วหรือ”

“ประธานมู่ไม่ให้ฉันอยู่ ก็ต้องกลับสิ ขับรถตัวเองมาหนึ่งชั่วโมงก

บทที่ 347

โอ๊ย เป็นคนมันยากจังโว้ย

มู่เฉินหย่วนเหลือบสายตามอง ไม่พูดและไม่ขยับอะไร

เฉินคางลอบมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่ออย่างใจกล้า “ประธานมู่ครับ ถึงแม้ผมจะไม่รู้ว่าคุณกับคุณถังเลิกกันทำไม แต่แม่ยายผมก็ยังจดจำคุณได้เสมอนะครับ คุณดูสิ ทำอาหารให้คุณตั้งมากมาย พูดไป พวกคุณเลิกกันแล้วก็ไม่

บทที่ 348

vlogที่ช้า

ภาพสั่นไหว หลังจากนั้นคนที่โผล่ออกมาก็คือถังซิน ราวกับว่าเธอวางกล้องไว้บนโต๊ะ หลังจากนั้นก็ถอยเท้าไปนั่งโซฟาที่อยู่ด้านหลัง

มู่เฉินหย่วนเห็นเธอสวมเดรสยาวสีชมพูตัวบางๆ คาดว่าน่าจะอัดวิดีโอนี้ในตอนเข้าหน้าฤดูใบไม้ร่วง ดวงตาประกายคู่นั้นกะพริบปริบๆ ร่างผอมเพรียวที่งดงาม