บทที่ 336 ลูกและฉันรอคุณกลับมา

ฉางผิงร้องลั่น “พ่อเพิ่งจะกลับมาก็จะไปอีกแล้วหรือครับ”

“ใช่”

ส้งจิ้งเหอขึ้นทางด่วนเพื่อตรงไปสนามบิน แต่อย่างไรความเร็วนั้นก็ยังมีจำกัด เพราะเธอพาลูกมาด้วย ต่อให้ฉางผิงจะรีบมาก หากเขาไม่ใช่เด็กเล็กก็คงจะขับเองแล้ว

สี่สิบนาทีต่อมา ในที่สุดสองแม่ลูกก็

บทที่ 337 ฉันต้องการนาย

ในที่สุดเธอก็เลือกเวลาที่นาน แต่เป็นตั๋วตรงไปประเทศF ที่เลือกเช่นนี้ก็เพื่อร่างกายของหลินเฉิงจี๋ และกลัวว่าหากนั่งเครื่องบินจะถูกคนของมู่เฉินหย่วนตรวจเจอ

สองวันมานี้หลินเฉิงจี๋เอาแต่เงียบขรึม และปล่อยเธอเป็นคนนำทาง ไม่รู้สึกรู้สาอะไร จนถังซินรู้สึกว่าตัวเองนั้นพามาเพ

บทที่ 338 เลิกล้อเล่นได้แล้ว

สุดท้ายโมมอยอี้ก็ทนไว้ไม่ไหว ซบไหล่ของเขาและร้องไห้เสียยกใหญ่ พ่อบ้านที่คอยรับต่างออกกันไปอย่างรู้ความ

คุณท่านมู่ปวดใจเป็นอย่างมาก และคอยลูบหลังปลอบใจเธออยู่ตลอด

รอจนกระทั่งโมมอยอี้ร้องไห้จนพอแล้ว คุณท่านก็พาเธอเข้ามาในห้องรับแขก คุณท่านพาเธอเข้ามานั่ง ทั้