บทที่ 326

ผู้ชายที่สกปรกเลวทรามต่ำช้า

“หลายครั้งที่อารมณ์ของเขาตื่นตัว ทำให้เขาอ้วกเป็นเลือดและเป็นลมสลบไป คุณหมอให้เขาพักฟื้น และจะยังสามารถมีชีวิตได้อีกหนึ่งปี แต่เขาไม่ยอม ไปเที่ยวที่ประเทศญี่ปุ่นไม่ใช่ว่าเธอได้ไป ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เขาทำขึ้นมา เขาบอกว่าอยากที่จะเจอเธอ”

หลี่ซูเจ๋รู้สึกเ

บทที่ 327

เขาจะไปที่ไหนได้

ถังซินหายใจเข้าออกลึกๆ บอกกับตัวเองว่าจะต้องต้านทานไว้

เธอถอดรองเท้าส้นสูงออก เนื้อหนังที่หลังเท้าแทบจะติดออกมากับรองเท้าส้นสูง ขณะที่ถอดออกได้ฉีกดึงถูกเนื้อ เจ็บจนคิ้วเธอขมวดแน่น แต่กลับเม้มปากไว้ไม่ให้เปล่งเสียงออกมา

เธอวนไปวนมาอยู่ที่เมืองใหญ่อย่างหนาน

บทที่ 328

เห็นได้ชัดว่าฉันเป็นคนพบเธอก่อน

“ ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อตัวฉันเอง…”เขาพูดพึมพำเบาๆด้วยน้ำเสียงที่ทุกข์ทรมานและอ้างว้าง “แต่ว่าฉัน ฉันไม่มีอะไรเลย ของพวกนั้นล้วนแต่เป็นภาพลวงตา”

“คำพูดของพ่อก็จอมปลอม จดหมายพวกนั้นก็จอมปลอม ความอ่อนโยนของแม่ก็จอมปลอมเช่นกัน”

ภาพลวงตาพวกนั้นได้อ