บทที่ 322

ความจริงช่างโหดร้าย

หลินเฉิงจี๋มองไปที่กลีบดอกไม้ที่ตกอยู่บนพื้น ริมฝีปากสั่นเครือ “พ่อบอกว่าคุณชอบดอกคาเมลเลียมากที่สุด…”

ดังนั้นหลายสิบปีที่ผ่านมา เขาก็ชอบดอกคาเมลเลียเหมือนกัน

แต่ทำไม?

“ดอกไม้ที่สกปรกแบบนี้ มีเพียงแค่พ่อเธอที่ชอบ!” โมมอยอี้พูดอย่างเกลียดชัง เธอเห

บทที่ 323

ถ้าอย่างนั้นก็คลอดซักคนเถอะ

หลังจากที่รับสายมู่เฉินหย่วนก็หลุดขำหัวเราะออกมา “พึ่งไม่นานเอง ไม่เรียกผมพี่รองแล้วหรอ?”

“ไม่เรียก ไอ้แก่ เหมาะกับคุณมากกว่า!”

“ที่โทรศัพท์หาก็อยากจะดูว่าเป็นหวัดดีขึ้นหรือยัง? ฟังจากเสียงเธอดูเหมือนจะดีขึ้นเยอะแล้ว ไม่คัดจมูก” เสียงของชายหนุ่ม

บทที่ 324

สิ่งที่คาดเดาไว้ได้กลายเป็นจริงแล้ว

ประมาณสิบเอ็ดโมงถังซินก็ได้มาถึงร้านคุณแม่มู่

เหล้าที่กลั่นเองและผักดองขายจนเกือบหมดแล้ว ตอนนั้นไม่มีลูกค้า ป้าที่มาช่วยกำลังทำความสะอาดชั้นแก้วอยู่

ถังซินเข้าไปและเรียกเธอ “ป้าจู แม่ฉันหล่ะ?”

“เสี่ยวซินมาแล้วหรอ” ป้าจูลุกตัวขึ้น แ