บทที่ 328 เห็นได้ชัดว่าฉันเป็นคนพบเธอก่อน

“ ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อตัวฉันเอง…”เขาพูดพึมพำเบาๆด้วยน้ำเสียงที่ทุกข์ทรมานและอ้างว้าง “แต่ว่าฉัน ฉันไม่มีอะไรเลย ของพวกนั้นล้วนแต่เป็นภาพลวงตา”

“คำพูดของพ่อก็จอมปลอม จดหมายพวกนั้นก็จอมปลอม ความอ่อนโยนของแม่ก็จอมปลอมเช่นกัน”

ภาพลวงตาพวกนั้นได้อยู

บทที่ 329 เราเลิกกันเถอะ

เมื่อถังซินกำลังจะพูดปฏิเสธ โทรศัพท์ก็ได้สั่นขึ้นสองครั้ง มีสายโทรศัพท์โทรเข้ามา

เธอพบว่าเป็นมู่เฉินหย่วน จึงพูดกับจงเซิงครู่หนึ่งและก็วางสาย

เมื่อกำลังจะเอาโทรศัพท์ขึ้นแนบหูฟัง ก็ได้ยินเส้นเสียงอันทุ้มต่ำของมู่เฉินหย่วนดังเข้ามา “ผมจะไปถึงสนามบินหนานเฉิงตอนสิ

บทที่ 330 ประธานมู่คุณอย่าทำให้คนอื่นกลัวเช่นนี้

ในขณะนี้เครื่องบินได้ขึ้นบินเรียบร้อยแล้ว เขาจึงถูกตัดสัญญาณโทรศัพท์ไปโดยอัตโนมัติ ทำให้ไม่สามารถติดต่อผู้ช่วยจางได้ จึงจำเป็นต้องยอมแพ้

หลังจากผ่านไปสองชั่วโมงเครื่องบินก็ได้ลงจอดที่สนามบินเมืองหนานเฉิง เมื่อมู่เฉินหย่วนออกมาถึงที่ห้องโถงให