บทที่ 297

ผมเองก็ยังไม่คิดจะจบชีวิต

ถังซินพยักหน้า แต่ก็ยังคงไม่สบายใจ “คุณไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนเหวินซูเถอะ”

“ผมมองว่าคุณก็ต้องการคนมาอยู่ด้วย”

“ฉันโอเคดีค่ะ ไม่เป็นอะไร” ถังซินเขย่าเอวของเขาไปมา “ต้องขอบคุณเหวินซูมากจริงๆ เขาบาดเจ็บก็เพราะพวกฉัน คุณไปกับพี่ใหญ่เถอะ เดี๋ยวฉันจะไปอยู

บทที่ 298

แกล้งผมได้ แต่ห้ามแกล้งแฟนของผม

หลี่ซูเจ๋ทำได้เพียงยอมรับเท่านั้น

เมื่อมองจนคนลับตา วี่เหวินถิงถึงได้เข้าไปในห้องพักฟื้นของลู่เหวินซู

เขาได้รับบาดเจ็บจนหน้าซีด แต่นอนอยู่บนเตียงราวกับไม่ใช่คนที่ป่วยหนักอะไร ทั้งยังพูดไม่หยุดปาก

“พี่ใหญ่ พูดมาว่าพวกพี่มาเฝ้าผมทำไม” เม

บทที่ 299

เมื่อทำผิดจะรู้ว่าอะไรคือสิ่งสำคัญ

“ลงจากเตียงเองยังลงไม่ได้ ดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ” วี่เหวินถิงลากเก้าอี้มาหนึ่งตัว และเอนทิ้งตัวลง “วันนี้ฉันจะอยู่ที่นี่ นายไม่อยากเห็นฉันก็นอน อย่าทำให้ฉันอารมณ์เสีย”

ลู่เหวินซู “.....”

เขาต้องการให้นางฟ้าตัวน้อยมาดูแล ใครจะไปสนใจพี่เจ้