บทที่ 296 เขากลัวว่านางฟ้าตัวน้อยจะได้รับบาดเจ็บ

เขาคาดว่าไม่ใช่ภาษาอังกฤษ ฟังเข้าใจก็ไม่เป็นไร เดินไปรอบๆ สอดส่องทุกซอกทุกมุม เดินไปได้เพียงสองก้าวเท่านั้น ก็ได้พบกับคนอื่นที่ตัวใหญ่มาก 

แม่งเอ๊ย

ยังดีที่พอมองเขาเพียงผ่านๆ แล้วเก็บปืนลง โชคเข้าข้าง

ลู่เหวินซูได้ยินคำว่า “อัญมณี

บทที่ 297 ผมเองก็ยังไม่คิดจะจบชีวิต

ถังซินพยักหน้า แต่ก็ยังคงไม่สบายใจ “คุณไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนเหวินซูเถอะ”

“ผมมองว่าคุณก็ต้องการคนมาอยู่ด้วย”

“ฉันโอเคดีค่ะ ไม่เป็นอะไร” ถังซินเขย่าเอวของเขาไปมา “ต้องขอบคุณเหวินซูมากจริงๆ เขาบาดเจ็บก็เพราะพวกฉัน คุณไปกับพี่ใหญ่เถอะ เดี๋ยวฉันจะไปอยู่ก

บทที่ 298 แกล้งผมได้ แต่ห้ามแกล้งแฟนของผม

หลี่ซูเจ๋ทำได้เพียงยอมรับเท่านั้น

เมื่อมองจนคนลับตา วี่เหวินถิงถึงได้เข้าไปในห้องพักฟื้นของลู่เหวินซู

เขาได้รับบาดเจ็บจนหน้าซีด แต่นอนอยู่บนเตียงราวกับไม่ใช่คนที่ป่วยหนักอะไร ทั้งยังพูดไม่หยุดปาก

“พี่ใหญ่ พูดมาว่าพวกพี่มาเฝ้าผมทำไม” เมื่