บทที่ 205 ความเชื่อใจแบบนี้ ฉันไม่ต้องการ

“นั่นพี่สอนฉันไม่ใช่เหรอ?” จู่ซือซือโกรธจนกระทืบเท้า

เธอเห็นกวนชิงเฟิงสีหน้าเปลี่ยนไป ก็รีบอธิบายให้เขาฟัง “ชิงเฟิงเธอไม่ต้องคิดมากนะ คือว่า——”

“ซือซือ กล้าทำก็ต้องกล้ารับสิ” ลู่เหวินซูยิ้มกว้างขัดคำพูดเธอ “ฉันจำได้ว่ามีคุณชายรวยๆ สักคนมาจีบเธ

บทที่ 206 หงุดหงิดใจเพราะเธอ

“เธอก็รู้ เฉินหย่วนไม่เด็กแล้ว ผู้หญิงข้างกายก็น้อยมาก เธอเป็นคนแรกที่เขาพิถีพิถันด้วย ฉันอยากให้เธอให้อภัยเฉินหย่วน ให้อภัยการกระทำเกินเหตุของเขา”

ถังซินแค่ยืนขึ้น พูดด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “คุณท่านมู่ เย็นแล้ว ฉันควรไปแล้วค่ะ”

เธอบอกลาอย่างสุภาพ

มู่เฉิน

บทที่ 207 มู่หยางซิวให้อะไรคุณ

เวลาสองทุ่ม ถังซินโบกแท็กซี่ไปถึงโรงแรม

เพียงลงจากรถก็เห็นประตูด้านนอกโรงแรม ตัวอักษรที่ม้วนอยู่บนทีวีจอใหญ่นั้น ขณะที่เห็นคนต้อนรับที่หน้าประตู ถังซินก็เกิดความรู้สึกอยากออกไป

โรงแรมนี้อยู่ภายใต้บริษัทมู่ซื่อ ผู้จัดงานเลี้ยงค็อกเทลก็คือบริษัทมู่ซื่อ