บทที่ 185

อย่ารับลูกกวาดกระต่าย

หลินเฉิงจี๋ก้มศีรษะถามเธอ “โอเคไหม?”

“โอเค” ทั้งสองใกล้ชิดกันมากเกินไป ทำให้ทั้งร่างของถังซินไม่สบายตัว อยากยืนดีๆ สุดท้ายรถไฟฟ้าใต้ดินก็สั่นไหว ร่างกายเธอที่เพิ่งยืนนิ่งก็กระแทกเข้าอ้อมกอดเขา

“......”

กระอักกระอ่วนเกินไปแล้ว

หลินเฉิงจี๋กล

บทที่ 186

ฉันพูดได้อีกหมื่นครั้ง

เห็นหลินเฉิงจี๋มองลูกกวาดกระต่ายเหมือนกับมองสมบัติล้ำค่า ถังซินก็เมินเฉย “แค่ลูกกวาดอันหนึ่งเท่านั้น ถ้าคุณชอบกิน เดี๋ยวเจอร้านขายฉันจะซื้อให้คุณกินถุงหนึ่ง”

“อันเดียวก็พอแล้ว” หลินเฉิงจี๋พูด

ลูกกวาดอันนี้ ทำให้ความโกรธที่สะสมในใจเขาในช่วงเวลาหนึ่งหา

บทที่ 187

หลินเฉิงจี๋คุณมันบ้า

ถังซินคลำหาสามดอลลาร์ ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

ต่อมาหลินเฉิงจี๋แก้ไขความกระอักกระอ่วนนี้ บอกว่าช่วยเพื่อนใหม่เล็กน้อยเท่านั้น เอาสามดอลลาร์ในมือเธอเป็นค่าเหนื่อย จากนั้นก็เดินไป

เพราะเป็นวิทยาลัยการแปลภาษาทั้งหมด ทั้งสองมักเจอกัน นานวันเข้าก็กลายเป็นเพื่อน