บทที่ 174 ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ร้องไห้อะไร

“กลับมา เธอกลับมานะ”จู่ซือซือตะโกน 

ส้นรองเท้าส้นสูงของเธอเล็กมาก เธอลุกไม่ขึ้น จึงถอดรองเท้าแล้วรีบวิ่งตามเขาไป

จนเธอวิ่งออกไปตรงถนน มองซ้ายมองขวาก็ไม่เจอกวนชิงเฟิง

“ตาบ้า ทำไมไม่ฟังฉันพูดเลย ” จู่ซือซืออยู่ท่ามกลางความมืดของค่ำคืน เ

บทที่ 175 ยังไม่ถึงยี่สิบวิเลย

“ไม่ต้องหรอก” กวนชิงเฟิงปฏิเสธ 

“ทำไมถึงชอบขัดฉันตลอดเลย”จู่ซือซือพูดอย่างไม่พอใจ  

เมื่อก่อนตอนอยู่คอนโด กวนชิงเฟิงมักจะเฝ้าจู่ซือซือหลับ แต่เธอใส่ชุดนอนมิดชิด แต่ดูเหมือนตอนนี้สถานการณ์จะไม่เหมือนกัน

สถานการณ์นี้ สายตาของเขามันอดไม่ได้ที่จะมองไปท

บทที่ 176 ฉันมาทำตัวน่าขายหน้าถึงบ้านยายเลยหรอ

ถังซินฝันร้ายอีกแล้ว

ทว่าครั้งนี้บทที่เธอตื่นขึ้นมากลับนอนทับอยู่บนตัวของมู่เฉินหย่วน

ที่จริงแล้วบนเตียงนี้มีเส้นแบ่งเขตแดน แต่แขนทั้งสองข้างของมู่เฉินหย่วนยังอยู่แนบกับเอวบางๆของเขา กฎของการนอนเตียงเดียวกันนี้ เธอเองที่นอนดิ้นจนไประรานที